"რეზონანსი "
# 35
შაბათი, 9 თებერვალი, 2008 წელი

თეატრალები იშვიათად ჩივიან... გვინდოდა, ყველაფერი კულუარული, ინტრიგანული გარჩევებიდან და გადაწყვეტილებიდან სამართლებრივ ჭრილში გადაგვეტანა

ლელა ოჩიაური

ახალგაზრდა რეჟისორებმა, რომლებიც თბილისის ნოდარ დუმბაძის სახელობის სახელმწიფო ცენტრალური საბავშვო თეატრის შტატიანი თანამშრომლები იყვნენ, სარჩელი შეიტანეს და რამდენიმე დღეში სასამართლოს გადაწყვეტილებას ელიან.

ეს რეჟისორები - გრიგოლ ჭანტურიძე, ზაზა კიკნაველიძე და ლუკა წულაძე "რეზონანსს" იმის შესახებ ესაუბრებიან, თუ რატომ მოუხდათ ასეთი (ხელოვანთა და მით უმეტეს, ახალგაზრდების წრეებში) იშვიათი და მოულოდნელი ნაბიჯის გადადგმა, რა მიზანს ისახავენ ამით და რისი მიღწევა სურთ, რა აღელვებთ, რა ამოძრავებთ და როგორ ხედავენ ქვეყნისთვის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თეატრის მდგომარეობას.

"რეზონანსი": რამ განაპირობა, რომ სასამართლოში სარჩელი შეიტანეთ და თქვენი საჩივრის საფუძველზე, პროცესი აღიძრა.

გრიგოლ ჭანტურიძე: სასამართლო პროცესი 14 თებერვალსაა დანიშნული. ეს უკვე მესამე პროცესია ერთ საქმეზე და ის გაიმართა იქიდან გამომდინარე, რომ ჩვენს თეატრში, მარტში, ახალი მმართველი მოვიდა, რომელთან შეხვედრაც ჩვენ, ახალგაზრდა რეჟისორებს აპრილში გვქონდა. მან ჩვენი შემოქმედებითი გეგმები მოითხოვა. სხვათა შორის, ამავე დროს, თეატრში დარჩა ძველი სამხატვრო ხელმძღვანელი, ვისთანაც ეს ყველაფერი ჩაბარებული გვქონდა და მმართველს მოვახსენეთ, რომ სამხატვრო ხელმძღვანელი საქმის კურსში იყო. კანონის მიხედვით, როგორცაა გაყოფილი უფლება-მოვალეობები, ვიცით, რომ მმართველი - ესაა თეატრის ტექნიკურ-ადმინისტრაციული ხელმძღვანელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი - შემოქმედებითი.

ზაზა კიკნაველიძე: საქართველოს სახელმწიფო კანონის თეატრების შესახებ, მიხედვით, მმართველი ერთგვარად დირექტორის განახლებული ვარიანტია, ცოტა მეტი უფლებით. კანონში მკვეთრადაა გამიჯნული, რომ მმართველი არის ტექნიკურ-ადმინისტრაციული პერსონალის ხელმძღვანელი, სამხატვრო ხელმძღვანელი კი, რომელიც თეატრის მხატვრულ სახეს წარმოადგენს, რჩება შემოქმედებითი პერსონალის მეუფედ, გამრიგედ და ა.შ. რაც მთავარია, მის ფუნქციებში შედის შემოქმედებით პერსონალთან ხელშეკრულებების დადება, მათი შტატში აყვანა და ა.შ.

ჩვენთან მოვიდა ახალი მმართველი მიხეილ ანთაძე. მის დანიშვნას მოჰყვა ბრძანება, რომ თეატრში დარჩა სამხატვრო ხელმძღვანელი - ნიკოლოზ ჯანდიერი. როგორც გითხარით, კანონი ამ ორ თანამდებობას მკვეთრად მიჯნავს და იმასაც ამბობს, რომ თუ კულტურის სამინისტრო (რომელიც უფლებამოსილია დანიშნოს მმართველიც და სამხატვრო ხელმძღვანელიც), თეატრში ნიშნავს სამხატვრო ხელმძღვანელს, ეს ნიშნავს, რომ იმიჯნება ფუნქციები და ტექნიკურ-ადმინისტრაციულ მხარეს მმართველი აგვარებს, შემოქმედებითს - სამხატვრო ხელმძღვანელი. ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ არ დანიშნავს, მაგალითად, როგორც ეს გრიბოედოვის, მუსიკისა და დრამის თეატრების შემთხვევაში მოხდა, მმართველი ითავსებს სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციას.

ჩვენ ვიფიქრეთ, რომ ამ მხრივ, თეატრში დიდი რევოლუციური ცვლილება არ ჩატარებულა, საქმე განახლებისკენ მიდის, კარგია, რომ მმართველი მოვიდა, სამხატვრო ხელმძღვანელი კი უკვე დაწყებულ საქმეს გააგრძელებდა.

გ.ჭ.: როდესაც ახალი მმართველი მოვიდა (ჩვენ მას, ხუმრობით, "თეატრალური ასლან აბაშიძე" ვუწოდეთ), რატომღაც დაიწყო სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციის უზურპირება.

ზ.კ.: პირველი, რაც მან გააკეთა, დაიწყო სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციებში ჩარევა. იგი კულტურის სამინისტრომ თეატრის მმართველად 22 მარტს წარადგინა და 5 დღეში იგი უკვე თანამდებობიდან ათავისუფლებს თეატრის მთავარ რეჟისორს, სამხატვრო ხელმძღვანელისგან დაუკითხავად. საერთოდ, ეს სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციაა, სჭირდება თეატრს მთავარი რეჟისორი თუ არ სჭირდება.

გ.ჭ.: როდესაც ჩვენ პროტესტი გამოვთქვით, რომ ჩვენი სარეპერტუარო სია - როგორც კანონი მოითხოვდა, როგორც საშტატო განრიგი მოითხოვს და მოითხოვს შიდა განაწესი (როგორც ყველა თეატრს აქვს) - სამხატვრო ხელმძღვანელს ჩავაბარეთ, მმართველმა გვითხრა, რომ სამხატრო ხელმძღვანელიც მე ვარ, ყველაფერი მე ვარ და ეს სია მე უნდა გადმომცეთო. ამაზე ჩვენ უარი განვაცხადეთ. ჩავთვალეთ, რომ ესაა შეჭრა სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციებში.

ჩვენს ნათქვამს მოჰყვა გაუგებრობა მმართველის მხრიდან. აღმოჩნდა, ვინაიდან, მას აქვს ამბიცია, რომ თეატრში იგია სამხატვრო ხელმძღვანელიც და საერთოდ ყველაფრის გადამწყვეტიც. ამაზე ჩვენგან მიიღო კვალიფიციური პასუხი, რამდენადაც შეიძლება, რომ რეჟისორს ესმოდეს იურისპრუდენცია და კანონი. შელაპარაკებამ კი გამოიწვია ის, რომ გაგვათავისუფლეს. თუმცა, როგორც მმართველი ამბობდა, ამას არ აპირებდა.

ზ.კ.: შემდეგ, ჩვენდა სავალალოდ აღმოჩნდა, რომ თურმე სამხატვრო ხელმძღვანელი, ვიტყოდი, ამ ყველაფრის უმწეო მსხვერპლი აღმოჩნდა, დაიწყო მისი დევნა, გამოაგდეს კაბინეტიდან, მოუხსნეს ტელეფონი, დამალეს მინისტრის ბრძანება მისი დანიშვნის შესახებ. სხვათა შორის, ნიკა ჯანდიერი სამხატვრო ხელმძღვანელად მას შემდეგ ორჯერ დაინიშნა.

ლუკა წულაძე: ამაზე ჩვენ ბევრი გვქონდა ნაფიქრი, ნელ-ნელა ვერკვეოდით ამ საკითხებში და რადგან ვთქვით ხმამაღა, რომ ეს ასე კი არა, ასე იყო, აღმოჩნდა ჩვენი შევიწროების მიზეზი.

"რ.": რა ფორმით მოხდა თქვენი შევიწროება.

ზ.კ.: მმართველის მოქმედება განსაკუთრებული დისკრიმინაციის ფორმას ატარებდა ახალგაზრდა რეჟისორების მიმართ. იგი ახორციელებს გადანაცვლებებს და კორექტირებებს იმ სფეროში, რომელიც მას კანონით არ ეკუთვნის - შემოქმედებით პერსონალში.

გ.ჭ.: ჯერ საერთოდ ვერ გავიგეთ, ვიყავით გათავისუფლებული თუ არა. მივხვდით მხოლოდ მაშინ, როდესაც ხელფასი აღარ მივიღეთ. მოგეხსენებათ, ჩვენს თეატრში არსებობს ბიძინა ივანიშვილის ფონდის დახმარებაც და ცალკე ხელფასი გვეძლეოდა და ცალკე - დახმარება. მმართველს ჯერ იმის გასარკვევად მივმართეთ, თუ რატომ აღარ გვქონდა დახმარება, რასაც დუმილი მოჰყვა. არც მას შემდეგ მივიღეთ რაიმე პასუხი, როდესაც საერთოდ გაგვათავისუფლა. არადა, აღმოჩნდა, რომ შელაპარაკების შემდეგ მაშინვე გავუთავისუფლებივართ, რადგან თანხა, რომელიც ჩვენ ხელფასი გვეგონა, იყო ერთი თვის კომპენსაცია.

ზ.კ.: ჩვენ არც გაგვაფრთხილა და მხოლოდ ბანკომატის ქვითრით მივიღეთ ინფორმაცია, ხელფასი არ არის - ე.ი. გათავისუფლებული ხარ. საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის ხელმძღვანელი გაუგებარი წესითა და ფორმით დაითხოვეს - მესიჯით.

გ.ჭ.: როდესაც ასეთი რაღაც ხდება, უნდა იყოს ბრძანება გათავისუფლების შესახებ, რომელზეც დაქირავებულმა ხელი უნდა მოაწეროს, რომ გადაწყვეტილებას გაეცნო და მხოლოდ ამის შემდეგ ითვლება გათავისუფლებულად. ეს ბრძანება ჩვენთვის არავის წარმოუდგენია. მისი ნახვა ბოლო-ბოლო იურისტმა მოახერხა. დავიქირავეთ ადვოკატი, რომელიც მივიდა და ამ ყველაფერს, როგორც ჩვენმა რწმუნებულმა, ხელი ჩვენს მაგივრად მოაწერა. მან ნახა ჩვენი გათავისუფლების მოტივიც, ოღონდ, ცოტა ბუნდოვანი და მმართველის დასაბუთებაც მოისმინა, როდესაც მას გაესაუბრა. მმართველი ამ ინფორმაციას საიდუმლოდ თვლიდა, რასაც ექვსი თვის განმავლობაში იმიზეზებდა.

ზ.კ.: ბოლო-ბოლო, ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ სანამ ჩვენი ადვოკატი არ ჩაერია და საქმე იურიდიულ-სამართლებრივ დავაში არ გადაიზარდა, მმართველმა მასაც საკმაოდ, ვიტყოდი, გულუბრყვილო ფარატინა ფურცელი მისცა, სადაც აღნიშნულია, რომ ჩვენ სამსახურიდან გათავისუფლებული ვართ, მაგრამ არაა მითითებული მოტივი - რატომ. შეუწყდათ ხელშეკრულება. შუა წელიწადში, მიუხედავად იმისა, რომ წინა ხელმძღვანელობასთან (ვისი სამართალმემკვიდრეცაა ახალი მმართველი) დადებული ხელშეკრულებით, ჩვენ ერთწლიანი კონტრაქტი გვქონდა, დეკემბრამდე, რომელიც მარტშივე შეგვიწყდა.

"რ.": ბევრი ადამიანი გათავისუფლდა.

გ.ჭ.: ჩვენს გარდა, მოხდა რიგი გათავისუფლებებისა, სხვათა შორის, ძალიან კვალიფიციური და თეატრისთვის ძალიან საამაყო თანამშრომლების, თუ თეატრში ასეთი თანამშრომლები გყავს, ძალიან კარგია. ამ ხალხის გათავისულება რაღაც უცნაურად გამოჩნდა, და გადავწყვიტეთ, რომ ეს ყველაფერი ასე არ შეიძლება დარჩეს.

ზ.კ.: პირადად, მე სტუდიის ხელმძღვანელის მოადგილე ვიყავი. რატომღაც მმართველი თვლის, რომ ეს სტუდია (რომელიც სამხატვრო ხელმძღვანელის დაქვემდებარებაში შედის) აღარ გვჭირდება. მაგრამ მიაქციეთ ყურადღება - ესაა საბავშვო თეატრი და ის უპირატესობა აქვს, იმით განსხავდება სხვა თეატრებისგან, რომ ბავშვის როლებს ყოველთვის ბავშვები თამაშობდნენ და ისინი სტუდიის მოწაფეები იყვნენ. ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია.

ჩვენ ახალგაზრდები ვართ, დამწყებები და მე რომ არ ვიყო, თეატრში, შეიძლება ბევრს არაფერს ნიშნავდეს, მაგრამ ამ გაუგებრობის შედეგად, გათავისუფლებულ იქნენ ისეთი თეატრალური ავტორიტეტები, რომლების ყოფნაც ისეთ სპეციფიკურ თეატრში, როგორიცაა მოზარდი, ვფიქრობ, აუცილებელია - ნათელა არველაძე, გულსუნდა სიხარულიძე, იგივე გია კიტია, რომელსაც უდიდესი გამოცდილება აქვს და ერთ-ერთი, თუ არა, ერთადერთია - საბავშვო სპექტაკლების დამდგმელი, მეზღაპრე.

ჩვენი მხრიდან დაისვა კითხვა, თუ რა იყო გია კიტიას გათავისუფლების მიზეზი და ვინ გაათვისუფლა იგი. აღმოჩნდა, რომ ეს მმართველის ერთპიროვნული გადაწყვეტილება იყო.

ლ.წ.: ჩვენი ახალი მმართველის ერთადერთი გამართლება, მისივე ნათქვამიდან გამომდინარე, თუ რატომ ხდება ასე, შემდეგია - რომ ისაა იმპერატორი თეატრში, რომ თეატრი არის მისი იმპერია, რომ "საქათმეში ორი მამალი ვერ იქნება", რომ რევოლუციაში აქვს მონაწილეობა მიღებული (რევოლუციაში მონაწილეობა ინდულიგენცია არაა უკანონობის ჩასადენად, თან უკანონობის - საბავშვო თეატრში). მას უბრალოდ, სხვანაირად ჰგონია, სხვა რაღაცები წარმოუდგენია, სხვა სამართლებრივ ჭრილში ხედავს ყველაფერს.

თეატრში ჩამოყალიბდა მართვის მოძველებული, ხავსმოდებული პრინციპები. არ შეიძლება მმართველს შეეწინააღმდეგო, თუ ის რაღაცას იტყვის, უნდა ასრულდეს. ურთიერთობები სამართლებრივი სფეროდან მთლიანად გამოსულია - ამიტომ შევარქვით "თეატრალური ასლან აბაშიძე". ის ემიჯნება კანონს, ემიჯნება კონსტიტუციას, ემიჯნება სამინისტროს, მოქმედებს თვითნებურად. "თავის" თეატრშია, იმპერატორია, რომელიც საბავშვო თეატრს "დაეპატრონა". ადმინისტრაციულ და შემოქმედებით მმართველობაში მთლიანად მისი სანათესავოა ჩაბმული - მისი ოჯახი, შვილები, ახლო ნათესავები.

"რ.": საბოლოოდ, რას ასაჩივრებთ.

გ.ჭ.: ჩვენი მოთხოვნიდან გამომდინარე, ჩვენი იურისტი მიხვდა, რომ ჩვენ არ ვიბრძოდით მხოლოდ იმის გამო, რომ სამსახური დავკარგეთ და აღდგენა გვინდოდა, არამედ ამ ყველაფერს ცოტა უფრო გლობალურად ვუყურებდით და სარჩელში ორი მთავარი პუნქტი შეიტანა. ერთი - ჩვენი აღდგენის შესახებ, რის გარეშეც საქმეს ვერ დაიწყებ, რადგან თუ შენ არა ხარ დაზარალებული, სარჩელს ვერ შექმნი. მეორე პუნქტი იყო, თუ რა მოტივით გაგვათავისუფლეს და ეს მოტივი გავასაჩივრეთ, რადგან ამ საფუძვლის შედეგად ბევრი ადამიანია გათავისუფლებული.

ჩვენი საქმე ორ ნაწილად გაიყო. ადმინისტრაციულ სასამართლოში დარჩა ამ საფუძვლის გასაჩივრება და სამოქალაქოში გადაიტანეს საქმე ჩვენი აღდგენის შესახებ.

ჩვენ ხელთ გვაქვს ძველი საშტატო განრიგი და ალბათ, ერთადერთიც, რადგან მას შემდეგ, რაც მმართველმა ცვლილებები განახორციელა, სასამართლო განჩინების, განკარგულებისა და მოთხოვნის მიუხედავად, მან არ წარმოადგინა თავისი ახალი, გადაკეთებული თუ ჩასწორებული საშტატო განრიგი, რომელიც, რა თქმა უნდა, უნდა დაემტკიცებინა კულტურის მინისტრს ან იმ ადამიანს, ვინსაც ეს სამინისტროში ხელეწიფება.

14 თებერვალს პროცესი გლდანში, ადმინისტრაციულ სასამართლოში იმართება, რომელზეც იმ მხარემ უნდა წარმოადგინოს მასალები, რა მოტივითაც გაგვათავისუფლეს. ესაა დასში საშტატო რიცხოვნობის შემცირება (თუ არ ვცდები), რაც, სხვათა შორის, არ მომხდარა, მე მგონი, გაიზარდა კიდეც და რეორგანიზაცია. სწორედ ეს უნდა ასახული ყოფილიყო საშტატო განრიგში, როგორც ყველა ორგანიზაციას აქვს, რაც უნდა დაემტკიცებინა სამინისტროს და განეხორციელებინა მმართველს და რაც, როგორც ჩანს, სამინისტროს დამტკიცებული არ აქვს, ამიტომ მოხდა, რომ ეს პროცესი დაიტოვა ადმინისტრაციულმა სასამართლომ და ახლა სწორედ ეს საჩივრდება.

ლ.წ.: ჩვენ გვინდოდა, რომ ეს ყველაფერი, უბრალოდ თეატრალური კულუარული, ინტრიგანული გარჩევებიდან და საქმეების გადაწყვეტილებებიდან სამართლებრივ ჭრილში გადაგვეტანა. იმიტომ რომ მოვიდა იმის დრო, თეატრში მდგომარეობა, სპექტაკლების დადგმის უფლება, სპექტაკლის დაფინანსება კაბინეტებში და კაბინეტების წინ, მისაღებებში, მდივნების ჩარევებისა და კეთილგანწყობის მიღწევით კი არ მოვიპოვოთ, არამედ ვიმოქმედოთ ცივილურად, ისე, როგორც 21-ე საუკუნე მოითხოვს. ამიტომ საჭირო გახდა პრეცედენტის შექმნა, რომ უკანონობას დავუპირისპირდეთ სამართლებრივი გზით და არა უბრალოდ, იმით, რომ კარგად ვიცნობ მინისტრს ან მის მოადგილეს, ან არ ვიცნობ.

"რ.": პირდაპირ სასამართლოთი დაიწყეთ.

გ.ჭ.: არა. ჯერ კულტურის სამინისტროს მივმართეთ; რაღაც დოკუმენტაციის მოსაგროვებლად მივმართეთ თვითონ თეატრს და როგორც გითხარით, ჩვენმა ადვოკატმა ის წერილობითი ბრძანება გამოითხოვა და მხოლოდ შემდეგ გავასაჩივრეთ.

ზ.კ.: ჩვენ ეს მოქმედება "თვითნებურად" არ დაგვიწყია. წარმოგიდგენთ წერილს კულტურის ყოფილი მინისტრის სახელზე, სადაც ჩვენ ერთგვარად ჩავაყენეთ იგი საქმის კურსში და პასუხი მოვითხოვეთ. თუმცა, დღემდე არანაირი პასუხი არაა და ვართ გაურკვეველ სიტუაციაში. ერთადერთი პასუხი ალბათ არის ის, რომ ნიკა ჯანდიერი სამხატვრო ხელმძღვანელად დანიშნეს მეორედ და დანიშნეს მესამედ. პირადად ჩვენი პასუხია თუ არა, არ ვიცი, მაგრამ შეიძლება ასეთად ჩავთვალო და მივიღოთ, რაღაც პასუხად.

გ.ჭ.: ესაა მოკლე ისტორია იმ პროცესისა, რაც ხდება და იმის მიზეზებიც, თუ რატომ აღმოვჩნდით ჩვენ ასეთ სიტუაციაში. თეატრალები იშვიათად ჩივიან ხოლმე და არც ჩვენ ვიყავით ამისი მომხრე. სასამართლოში საერთოდ პირველად ვიყავი.

ამას კიდევ ერთი რამ უნდა დავამატოთ. შეიძლება არსებითი არაა, მაგრამ ჩვენთვის, როგორც თეატრალურინსტიტუტდამთავრებულებისთვის, რომლებიც თეატრში ვმუშაობთ და ვიცნობთ თეატრალურ საზოგადოებას, ახალი მმართველი არ აღმოჩნდა ავტორიტეტი, შემოქმედებითი თვალსაზრისით. შეიძლება ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, კარგი მენეჯერიცაა, მაგრამ ამის შესახებ არ ვიცით და სიმართლე გითხრათ, დარწმუნებული არა ვართ, რომ ამ მხრივ ყველაფერი კარგადაა.

ზ.წ.: მის პროგრამაში ბევრი მიუღებელი რამაა და ეს იყო ჩვენი წინასწარგანწყობის მიზეზი. ჩვენი თეატრი 80 წლისაა და ისტორიულად, ერთ-ერთი უძველესია საქართველოში. მმართველი კი, თავის პროგრამაში ამბობს, რომ თეატრი შეიძლება სახელმწიფო დოტაციაზე არც იყოს და ანტრეპრიზის პრინციპით იმუშაოს, ერთჯერადად შეკრებილი ხალხის საშუალებით. მაგრამ, თუ ის არ იქნა დოტაციაზე, თუ მუდმივი სარეპერტუარო-სტაციონალური თეატრი არ იქნა, მუდმივი შტატით, დასით, შემოქმედებითი პერსონალით; თუკი არ ექნა სახელფასო, სადადგმო ხარჯების დაფინანსება და საერთოდ, თუ სახელმწიფო ხელშეწყობით არ იფუნქციონერა, ალბათ ძალიან გაუჭირდება. სახელმწიფოსთვის კარგი მესიჯია - მე ფულს არ მოგთხოვოთო, მაგრამ ეს თეატრის განადგურებას ნიშნავს, რადგან საიდან უნდა მოიძიო ფული, არავინ არ იცის.

მოგეხსენებათ, ძალიან მძიმე პირობების მიუხედავად, რაც თეატრს ადგა, შემდეგ უკვე რემონტის (რომელიც კეთილი მეცენატის წყალობით, ხორციელდებოდა), გაჩერებულ სიტუაციაშიც კი, მსახიობები აქტიურად იყვნენ ჩართული თეატრალურ ცხოვრებაში, სხვა თეატრებშიც იყვნენ დაკავებული, სადღესასწაულო მასკულტურულ ღონისძიებებში, ფესტივალებში მონაწილეობდნენ. თეატრმა (არ ვიცი, ფენიქსივით ძალას იკრებდა, თუ რას აკეთებდა), რამდენიმე საერთაშორისო პროექტიც განახორციელა. ამის ვიდეოჩანაწერები, რეცენზიები არსებობს, არსებობს თეატრალური კრიტიკა - ეს დამალული ინფორმაცია არაა.

საბავშვო თეატრი, ჩვენი აზრით და იდეაშიც ასეა, არის თეატრი, რომელიც მაყურებელს ზრდის საერთოდ თეატრისთვის და ქართული თეატრალური კულტურისთვის ძალიან საჭიროა. ამავე დროს, ზღაპარი (თუნდაც, ფსიქოლოგიურად) და მით უმეტეს, კარგად მოყოლილი ზღაპარი, სცენის ენაზე და მაღალი კვალიფიკაციის ადამიანებისგან შესრულებული, ერისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

ლ.წ.: ჩვენ ვეწინააღმდეგებით ერთ რამეს და ამას ბოლომდე შევეწინააღმდეგებით. იქმნება ძალიან სახიფათო პრეცედენტი - რომ თეატრში შეიძლება მოვიდეს არაკომპეტენტური მმართველი და მან სამხატვრო ხელმძღვანელის ფუნქციის დაკნინება შეიძლება მოახდინოს. ძალიან პოპულურულ ენაზე რომ ვთქვათ, ნებისმიერ წარმოებას სჭირდება მენეჯერი და სპეციალისტი. მენეჯერი გასაგებია - ადმინისტრაციულ-ტექნიკური მხარეა, მაგრამ სპეციალისტის უგულებელყოფა არ შეიძლება.

თეატრის შემოქმედებით მხარეზე პასუხისმგებელი და წარმმართველი უნდა იყოს სამხატვრო ხელმძღვანელი და მისი ფუნქციის შემცირება თეატრის დანგრევას ნიშნავს. როგორც კი ამ საქმეს ხელს არაკომპეტენტური ადამიანი მოჰკიდებს, ის საქმეს გააფუჭებს, გაკეთების როგორ დიდი სურვილიც უნდა ჰქონდეს. დარწმუნებული ვარ, როდესაც ადამიანი ახალ სამსახურში მიდის, მას აქვს სურვილი, ააშენოს და კარგი გააკეთოს, მაგრამ არაკომპეტენტურობა ღუპავს ყველაფერს.

(c) გაზეთი " რეზონანსი "
(c) ქართული პრესის კომპიუტერული არქივი

მოგვწერეთ :opentext@flashmail.com