"რეზონანსი "
# 73
ხუთშაბათი, 20 მარტი, 2008 წელი

ვინ დაიცავს მოქალაქეებს კომპანიების თავგასულობისაგან?!

ირმა ჩაფიძე

ეს საოცარი ისტორია ამ დღეებში გადაგვხდა თავს. მოულოდნელად ოჯახს ოროთახიან ბინაში, რომელიც გაზის გამათბობლით თბება, "თელასიდან" მოგვივიდა ქვითარი, რომ გადასახდელი გვაქვს, არც მეტი, არც ნაკლები, 584 ლარი და 73 თეთრი. ბუნებრივია, გაგვიკვირდა და "თელასის" შესაბამის ფილიალს მივმართეთ ვარკეთილში. "თელასის" წარმომადგენლებმა, მიუხედავად იმისა, რომ საქმის კურსში ჩავაყენეთ პრესსამსახურის ხელმძღვანელობა და ცენტრალური ფილიალი, ვერ წარმოგვიდგინეს შესაბამისი აქტი, რომლის საფუძველზეც ასეთი მაღალი დავალიანება დაგვერიცხა.

"თელასის" ფილიალის მთავარმა ბუღალტერმა, ნუნუ ქობალიამ აგვიხსნა, რომ "ადგილი ჰქონდა ე. წ. კომუტაციას", რაც, ადამიანური სიტყვებით რომ ვთქვათ, იმას ნიშნავს, რომ "თელასის" ტექნიკურ თანამშრომელს, რომელსაც ევალებოდა მრიცხველიდან ჩვენებების ამოღება და ქვითარზე დარიცხვა, მრიცხველები აერია და თითქმის ერთი წლის განმავლობაში ჩვენი მრიცხველის ჩვენებას არიცხავდა მეზობელს, ხოლო ჩვენ მეზობლის მრიცხველის ჩვენების მიხედვით ვიხდიდით ელექტრენერგიის გადასახადს. კომპანიაში იმის ნაცვლად, რომ ბოდიში მოგიხადონ, გედავებიან, თავად რატომ არ ამოწმებდი მრიცხველს და რატომ არ შეგეპარა ეჭვი, რატომ გიწერდათ მრიცხველი ცოტასო. რომ არა მაღალი გადასახადით გამოწვეული გაბრაზება, შესაძლოა, სიტუაციას კომიკური იერი მისცემოდა, რადგან "თელასში" საათის განმავლობაში გვიმტკიცებდნენ, რომ ადამიანი, რომელმაც ათი წლის წინათ გაყიდა ბინა და ამჟამად გარდაცვლილია, მათთან იყო მისული და დაესწრო აქტის შედგენას, ასევე აღიარა ჩვენი ვალი. როცა აქტი და მასზე, ჩვენი ინფორმაციით გარდაცვლილი პირის ხელმოწერა მოვითხოვეთ, აღმოჩნდა, რომ ფილიალში არც აქტი არსებობს, რადგან სიტყვიერად გვეუბნებიან, რომ ის გადაგზავნილია ცენტრალურ ოფისში, ხოლო ფილიალში მისი ასლი არ გააჩნიათ და არც მოქალაქისათვის მისი წარდგენის საჭიროებას ხედავენ.

გარდა ამისა, კომპანიამ მეტად საინტერესო გადაწყვეტილება მიიღო - ერთი წლის განმავლობაში დაგროვილი დავალიანება, რაც ჩვენი მიზეზით ნამდვილად არ მომხდარა (ამას სიტყვიერად კომპანიების წარმომადგენლები აღიარებენ, მაგრამ ისჯება გადამხდელი - მომხმარებელი), აიღეს და ყველაზე მაღალი ტარიფით 17,697 თეთრით დაიანგარიშეს.

რომ არა "თელასის" საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის ხელმძღვანელის, ვალერი ფანცულაიას გულისხმიერება და ადამიანურობა, ალბათ, შუქსაც ჩაგვიჭრიდნენ. მას შემდეგ, რაც საქმეში ცენტრალური ოფისიდან ჩაერივნენ, ფილიალმა, რომლის ხელძღვანელი მთელი დღის განმავლობაში ადგილზე ვერ მოვძებნეთ, როგორც იქნა, "დიდი მადლი" ქნა და უსამართლოდ დარიცხული თანხები გადასახდელად რამდენიმე თვეზე გადაგვინაწილა. ამ პროცესის შემდეგ გულწრფელად შემეცოდა რიგითი მოქალაქე, ვინც არც ბატონ ვალერის იცნობს და ვერც ცენტრალურ ფილიალში მისვლას ახერხებს. ასეთები კი თბილისში, არც თუ ისე ცოტაა. აღარაფერს ვამბობთ დროსა და ნერვებზე, აღარაფერს ვამბობთ იმ მოპყრობაზე, რასაც, როგორც წესი, ოფისებში მისული მოქალაქეები უჩივიან.

ტრაგიკომედიის მეორე ნაწილი მაშინ დაიწყო, როცა ქვითარზე დარიცხული თანხის გადასახდელად "სტანდარტბანკს" მივაკითხეთ. ვარკეთილში მდებარე "სტანდარტბანკის" ფილიალში ასი კაცი მუდმივად დგას რიგში და ყველაზე ბედნიერ შემთხვევაში თანხის გადახდას 1 საათის შემდეგ მოახერხებთ. მოქალაქეები კითხულობენ, თუ ბანკს მომსახურეობა არ შეუძლია, რატომ სხვა ბანკში არა გვაქვს გადახდის უფლებაო. თუ სხვა ბანკში გადაიხდი, აქაც დიდი ალბათობაა, რომ შუქი გაგითიშონ, რადგან "სტანდარტბანკი" ერთადერთია, სადაც გადახდილი კომუნალური გადასახადები პირდაპირ აისახება შესაბამისი კომპანიის ანგარიშზე. რადგან ვარკეთილში გადასახადის გადახდას, მინიმუმ, სამსახურის გაცდენა სჭირდება, რუსთაველზე, მელიქიშვილის გამზირზე მდაბარე "სტანდარტბანკის" ბილინგ-ცენტრში გადავწყვიტეთ თანხის გადახდა.

ორშაბათს ამ ბანკში მხოლოდ ერთი ოპერატორი მუშაობდა, რადგან მეორეს, როგორც გაირკვა, კომპიუტერი გაუფუჭდა. ოთხშაბათს, 19 მარტს აქ შეკრებილ ადამიანებს კი 12 საათზე გამოუცხადეს, რომ კომპიუტერუბლი პროგრამა გაფუჭდა და მოქალაქეები თითქმის ერთი საათის განმავლობაში ამაოდ იდგნენ რიგში თანხის გადასახდელად. ბევრს ნერვებმა უღალატა. ერთი ქალბატონი ითხოვდა, თუ ვერ აკეთებთ, ის მაინც გვითხარით, როდის გააკეთებთ და მოვიდეთო. რიგში 50-მდე ადამიანი იდგა. არავითარი პასუხი. სამაგიეროდ, დაწვრილებით შევიტყვეთ, რის ჭამას აპირებდნენ სადილად ოპერატორი გოგონები, მოხდა ახალი ზედატანების დემონსტრირება და თქვენ წარმოიდგინეთ, მათ ოჯახურ სატელეფონო საუბრებსაც მოვუსმინეთ.

მოხუცმა მამაკაცმა ისიც კი მოითხოვა, რაიმე ცნობა მომეცით, რომ პროგრამაა გაფუჭებელი, ამიტომ ვერ ვიხდი თანხას და ელექტროენერგია არ გამითიშონ, სახლში თვეების ბავშვი გვყავსო. რა თქმა უნდა, მამაკაცი პასუხის ღირსად არავის ჩაუთვლია. ერთი საათის შემდეგ პროგრამა "გაკეთდა" და ვისაც ნერვები შერჩა, მათ მოახერხეს ანგარიშსწორება. თუმცა შემდეგ ისევ გაითიშა და მორიგი "აღდგენა" ნახევარი საათის შემდეგ მოხდა. საინტერესოა, რა მოხდებოდა კიდევ ცოტა ხნის შემდეგ, მაგრამ ამისი დილიდან საღამომდე დაკვირვების ნერვები, ალბათ, მხოლოდ ვიდეოთვალს თუ ექნება.

დამეთანხმებით, ეს არ არის კომპანიების მუშაობის სტილი სახელმწიფოში, რომელიც ნატოსა და ევროკავშირისაკენ მიისწრაფვის და არც იმ ტიპის მომსახურეობა, რაზეც რეკლამებში კომპანიების წარმომადგენლები გვესაუბრებიან. დღეს, როცა ადამიანების ძირითადი სატკივარი სოციალურ პრობლემებს უკავშირდება, ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაციები, განსაკუთრებით სახალხო დამცველი და ენერგოომბუდსმენი ძირითადად ადამიანების სოციალური პრობლემების ნაწილობრივ მოგვარებით მაინც უნდა იყვნენ დაკავებულნი. საინტერესოა, რა გზას უნდა მიმართოს მოქალაქემ, რომ თავი დაიცვას მონოპოლისტი კომპანიებისგან.

(c) გაზეთი " რეზონანსი "
(c) ქართული პრესის კომპიუტერული არქივი

მოგვწერეთ :opentext@flashmail.com